فکر کنم که به تاخیرها عادت کردین...!!

هفته قبل یه برنامه کمپ رفتیم که جای همتونو خالی کردم.مثل همیشه برنامه های کمپ ما سیاهتی،زیارتی بود.راستش خیلی وقت بود که کمپینگ نرفته بودم و بقول معروف کلی تو طبیعت شلنگ تخته انداختم.بیشتر از ۱۰۰ تا عکس گرفتم که بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم این ۱۲ تا رو انتخاب کردم.

اینجا ۲۰۰ کیلومتر به سمت شمال ونکووره ولی هنوز طبیعتش تغیر نکرده.

اینم یه لانه طرلان که خودش هم اون لبه نشسته.

این دریاچه ماهی های بزرگی داشت که فقط در وسط دریاچه میپریدن و اصلا نوک نزد.

بالاخره بعد از ۸۵ کیلومتر off road طبیعت تغییر کرد و یه جورایی به دلخواه من در امد.این یکی دریاچه حدود ۷۰ کیلومتر عرضش بود که ما یه قلابی انداختیم و از کنارش رد شدیم.اصلا هم نوک نزد.توی جاده یه خرس سیاه هم از جلوی ماشین دوید که خیلی خوشحال شدیم که تو ماشینیم.

اینم یه دریاچه دیگه که بازم نوک نزد.ولی همه نوع جای پا دم آب بود.از موس و گوزن تا کایوتی و.....

توی اون گرمای ۴۴ درجه ای نشستیم یه کم فکر کردیم که کجا بریم.بعد یه دره خیلی کوچیک پیدا کردیم که یه آبشار هم داشت و سایه بود.که پودر اون اب آبشار رو هوا پخش میشد.دمای هوای اونجا با ۲۰۰ متر عقبتر ۲۹ درجه فرق میکرد.(یعنی ۱۵ درجه)

استارت ماهیگیری رو شروع کردم و در عرض ۳۰ دقیقه جواز پر شد.

به علت دمای بالای هوا و کمبود اکسیژن در دریاچه،ماهی ها به سمت آب خنک و خروشان میان.

یکی از دوستان کانادایی که همرامون بود و fly fishing میکرد، در اونجا به لانسه ایمان آورد.  و بعد از این سفر به لانسه کشی رو آورد.در اون میان دو ماهیه قزل آلای رنگین کمان و چهار عدد dolly varden به چشم میخوره.

در این میان خیلی ماهی های کوچک آزاد شد و این ۱۰ عدد که تعداد روزانه بود برای نهار و شام نگه داشته شد.

این ماهی ها رو جایی قبلا ندیدیم؟

تجهیزات کمپ....

در حال برگشت کنار جاده چندتا باقرقره دیدیم که جوجه همراهشون بود و چهار چشمی همدیگه رو میپاییدن.

با روحیه ای کاملا متفاوت از قبل به شهر باز میگردیم.....

تا بعد.

اين روش ماهيگيری برای اوناييه که روزا وقت نميکنن برن ماهيگيری يا خُنکيه شب رو به گرمای صبح ترجيح ميدن(جدی نگيرين).

ولی نه،اين روش برای بعضی از ماهيهای کفخوار و يا بعضی از ماهيهای شب زنده دار مثل کوسه ماهی و خاويار ماهيان و ...است.حالا جريان از اين قرار بود که هفته قبل ما برنامه ای بيرون داشتيم و بعدش رفتيم کنار همين رود Fraser نزديک خونمون.اونجا يه اسکله ای هست که ديدم دو تا از برادران چينی مشغول به ماهيگيری هستن.

من تعجب کردم ساعت ۱۲ شب ۲ تا چينی دارن ماهيگيری ميکنن.آخه معمولا چينيها هرچی ميگيرن ميخورن و معمولا به همين ماهی سفيدهای ۲۰ سانتی بسنده ميکنن.من ازشون پرسيدم برای چه ماهی قلاب ميندازی که گفت خاويار.منم چون ديده بودم اون منطقه جزر و مد زيادی داره فکرش رو نميکردم ماهی بزرگ داشته باشه و با نا اميدی بهش گفتم اينجا زياد خبری نيست.يکيشون قلاب و نخ رو مناسبه اونجا بسته بود ولی اونيکی نه، که من بهش گفتم فاصله نخ رو بيشتر کن و قلاب بزرگتر بزن اگه ميخواهی خاويار بگيری و حرف منو گوش نکرد.

از اين حرف من ۵ دقيقه نگذشته بود که اونيکی که درست قلاب بسته بود يه ماهی گرفت.من خيلی تعجب کردم که اونجا همچين ماهی ديدم.اونا که خيلی حول کرده بودن و اصلا تجربه ماهی بزرگ رو نداشتن.اول من قلاب اونيکی رو از آب در آوردم که گير نکنه و گفتم تو آب پر جريان نگرش دار تا خسته بشه و بعد بيارش تو آب کم جريان.اين وضعيت ۲۰ دقيقه طول کشيد تا ما تازه ماهی رو ببينيم.يه چيزی که کار رو سخت کرده بود پايه های اسکله بود که ما نميخواستيم ماهی بره و گير کنه.

خلاصه به هزار زحمت دو نفر چوب و نخ و چراغ قوه رو از بالا نگه داشتن و من و رفيقم هم رفتيم ماهی رو از در بيايم.

در آوردن ماهی با طول ۱۶۰cm و وزن حدودا ۳۵ کيلو خودش يه ورزشه.تو همون لحظه ديديم يه مامور اداره شيلات با لباس شخصی بالا سرمون سبز شد و از در گولزنکی وارد شد و گفت عجب کبابی ميشه اين ماهی و از اين حرفا،حالا  نميدونست ما خودمون اينکاره ايم.چون اين ماهی خاويار فقط بگير و رهاکنه.منم گفتم نه،فقط عکس ميگيريم و ولش ميکنيم و خيالش راحت شد و رفت.حالا تو اون وضعيت چينيه گير داده که من ميخوام ماهی رو بگيرم دستم و عکس بگيرم و منم بهش ميگم حالا ايندفعه رو بيخيال شو اينجا سنگها همه خيسه و ليز.

خلاصه بعد از چند عکس ماهی رو به اميد ديدار بعدی رها کرديم.در ضمن اين ماهی حدودا ۱۲-۱۳ ساله بود و تازه بالغ شده بود. 

روش صيد اين گونه ماهی ها به اين شکله که بايد از نخ و چوب و چرخ خيلی قوی استفاده کرد.بهتره که سرب را در وسط نخ و يک متری بالاتر از طعمه نسب کرد.يه حرزه گرده درشت با گره های دولا کار رو قشنگتر ميکنه.(درضمن عکسهای بالا با موبايل گرفته شده و برای همين کيفيت خوبی نداره)

يه جورايی عيد همگی مبارک.خيلی شرمنده ام که اين مدت نچندان کوتاه ننوشتم.از ايميلها و آفلاينها و کامنتها خيلی خيلی منمنون. تصميم گرفتم اينجا رو فصلی کنم ۶ ماه در مورد ماهيگيری و ۶ ماه در مورد شکار بنويسم....

چند روز پيش که داشتم روزنامه ميخوندم چشمم افتاد به تيتر بزرگی که نوشته بود (صدای موس حمله گريزلی رو به همراه داشت،moose call brings on grizzly attacks) اين مطلب در مورد حمله خرس گريزلی و سياه به شکارچيانی بود که در سال گذشته برای شکار موس و اِلک(گوزن آمريکای شمالی يا مرال خودمون) رفته بودند و از روش تقليد صدا استفاده کرده بودند.در اين مطلب آمده بود که :در اين مواقع دو اتفاق ممکنه بيفته ۱ـ شکارچی موس مورد نظرش رو جلب کنه ۲ـيا حيوانی رو جلب کنه که ميخواد موس رو بخوره.

داستان از اين قراره که زوج شکارچی در تاريخ ۲۵ سپتامبر به شهر terrace که در شمال غربه استان British Columbia رفته بودند.بعد از پيدا کردن جای مناسب و کمين مشغول جلب توجه کردن موس بودند.همانطور که مرد شکارچی با شیپور مخصوص موس صدا در میاورد ناگهان خانم شکارچی خرس گريزلی رو که در فاصله ۲۰ متری شتابان به سمت ایشان ميامد رو ديد که به سرعت تفنگ شکاريه کاليبر ۳۰۰۶ رو برداشت و از ضامن آزاد کرد که در اين لحظه خرس در فاصله ۷.۵ متری بود و با دو ضربه در شکم و سر او را از حرکت بازداشت.

در اين مطلب چند آمار و ارقام جالبی آمده بود که از اين قراره:سالانه ۴ـ۵ مورد از اين نوع حمله خرس فقط در اين استان اتفاق ميفته و مهمترين دليلش هم اينه که هر خرس در فصل پاييز و قبل از خواب زمستانی روزانه به ۲۰۰۰۰ کالری احتياج داره.حالا ميتونه ۳۰۰ سيب در روز باشه يا ۶۰ تا همبرگر يا ....

فعلا تا بعد....

با سلام به همگی.با اينکه ميدونم خيلی ديره ولی عيد رو به همه تبريک ميگم و سال خوبی رو برای همه آرزو ميکنم.

اينقدر اين مدت سرم شلوغ بود و هست که وقت نکردم زودتر عيد رو تبريک بگم و همينطور روز هفتم فروردين تولد ۲ سالگيه وبلاگ ماهيگير بود.ماشالا ديگه داره بزرگ ميشه.چهار فصل ديگه رو پشت سر گذاشت و خيلی چيزا از دوستان ياد گرفت و همسفران جديد و خوبی پيدا کرد.

در همين روزهای آتی مطلب جديد مينويسم.از تمام دوستانی که تو اين مدت ايميل و آفلاين و کامنت گذاشتن خيلی ممنونم.فعلا. 

هفته قبل آخرين روز شکار اردک بود،ما هم رفتيم که تا سال ديگه باهاشون خداحافظی کنيم.از شانس بد ما يک دونه پرنده هم نبود يعنی واقعا يک دونه پرنده هم نبود.يک ساعتی اينور و اونور رفتيم،ولی خبری نبود.

من گفتم يه چندتا قوطی بندازيم رو هوا بزنيم بعد بريم خونه.خلاصه بعد از جم و جور کردن راه افتاديم.تو راه بوديم که من يادم افتاد يه منطقه هست که ملت ميرن(bird watching) منم گفتم بريم اونجا ببينيم چه خبره.که همونطور که فکرش رو ميکردم يه برکه بزرگ مصنوعی درست کرده بودن و کلی پرنده اونجا جمع شدن.

منم با همون سرو وضع شکاری از ماشين پياده شدم و شروع کردم به عکس گرفتن.دليل اينکه اون خانواده به من خيره شدن همون سرو وضع منه.چيزی که اعصاب منو خورد ميکرد غدا دادن به اين پرنده ها بود.حالا خوبه اونجا ۳تا تابلو هر کدوم سايز ۳*۲ متر زدن زدن که به پرنده ها غذا ندين،بازم ميبينی با خودشون کيسه کسيه غذای پرنده ميارن.اگه توجه کنين ميبينين که سايز اردکها ۱.۵ برابر بزرگتر از حد معموله و انگار به زمين چسبيدن(شبيه اين مرغ ماشينيا) و ديگه اين پرنده ها از اينجا تکون نميخورن و هرچی پرنده مياد اينجا خوش ميگذه و ميمونه.

اينم عکسی از آنقوت.هفته ديگه قسمت دوم فصل شکار غاز کانادايی و برفی شروع ميشه.در صورتی که غازها يک هفته که کوچ کردن رفتن.سازمان محيط زيست اينجا خوب ميدونه پرنده ها کی ميرن که فصل رو آزاد کنه.